چند وقتی هست که متاسفانه یا خوشبختانه یه حسی در انجمن‌های فارسی گنو/لینوکس (و شاید در انجمن‌های غیر فارسی هم هست) به وجود اومده که بنده‌خدا کاربر تازه‌کاری که یه سوال احمقانه میپرسه رو مورد لطف قرار میدن و نه تنها که جوابش رو درست نمیدن به صورت کاملا تر و تمیز مورد مورد لعن و نفرینش قرار میدن. این قضیه دقیقا شده شبیه به همه کارهای دیگه ما ایرونیا، یه دفه از این طرف میفتیم، یه دفه از اون طرف، دقیقا حد وسط وجود نداره، یه دفه میایم تا حد نخ سوزن طرف رو تحویل میگیرم و حتی آموزش خاموش کردن سیستم‌عامل رو هم بهش میدیم، یه دفه هم برعکس!، هر چند که من خودم یه تازه‌کار لینوکسم و نمیتونم حس اون فرد فول‌حرفه‌ای لینوکس رو درک کنم وقتی که اینطور سوالی رو میبینه،‌اما اینو میتونم بفهمم که دنیای لینوکس کاملا با دنیای ویندوز فرق داره، تو لینوکس اگه دوست داری جواب بده، دوست نداری خب جواب نده!، دیگه جواب نمیدی چرا بنده‌خدا رو از لینوکس میپرونی؟. حالا خیلی هم نباید آدم بی‌انصاف باشه، بعضی سوال‌ها واقعا دیگه آخرشن، اما خیلی از سوال‌ها هم واقعا برا یه تازه‌کار یه مشکل خیلی بزرگن، خودم یادم میاد اولین توزیع لینوکسی که امتحان کردم کارآمد بود، مثه این آدمای خوشحال بدو بدو رفتم نصب کردم و وقتی اومد بالا دیدم بهع!، نمیشه رفت تو ویندوز، واقعا ترسیده بودم، ترس از اینکه نکنه کل اطلاعات خودم و همه اهل‌بیت (!!) بپره و اونوخ مجبور شم شب رو تو پارک بخوابم، حالا خداییش تو این اوضاع استرسی بیام و برم تو انجمن با یه ادبیات کاملا وحشتناک بپرسم مشکل چیه، یک فول‌حرفه‌ای محترم هم بیاد بگه برو تعمیر گراب رو تو گوگل جستجو کن، آخه منی که هنوز نمیدونم لینوکس رو با ک فارسی بنویسم یا عربی، دیگه چه میدونم گراب چیه؟!، هر چند باید هر کسی رو به مرجع و گوگل میل داد ولی نه به زور!، کم‌کم وقتی جوابش رو دادی آخرش هم بگو فلانی خدا خیرت بده، اگه مشکلی داشتی میتونی اینکار کنی و اینکار کنی، میشه این قسمت آخری رو هم تو یه فایل تکس نگه داشت تا هر دفه مجبور نباشی تایپ کنی.

چندوقتی هست که تو این فکرم که یه انجمن تازه‌کاران گنو/لینوکس برپا کنم، یه بهشتی برا افراد تازه کار که تا دلشون میخواد بیان و سوال احمقانه بپرسن و از بودن تو لینوکس و جامعه کاربریش لذت ببرن، اولین قانونش هم این باشه، نمیخوای جواب بدی، نده!، دیگه تو سرم نزن، البته اگه کسی پیش‌قدم نشد و نزد!

| مشاهده‌ 15 نظر دیگر

از اونجایی که هر چیز خط فرمانیش حال بیشتری میده، شاید شما نخواهید که از یک دانلود منیجر گرافیکی استفاده کنید و به همان wget خط فرمانی راضی هستید. با این وجود میخواهید 132 فایل را دانلود کنید و حوصله نوشتن هر 132 فایل را در خط فرمان ندارید، در اینصورت کافی است تنها ۲ دستور را وارد کنید تا مشکل حل شود.

دستور اول : یک فایل خالی ایجاد کنید، برای این کار میتوانید از دستور زیر استفاده کنید :

gedit ye_esme_eshghi

با این دستور یک فایل خالی در مسیر جاری ترمینال ایجاد شده و ویرایشگر gedit برای شما باز میشود، حال هر فایلی که میخواهید دانلود کنید را در یک خط بگذارید (هر لینک در یک خط جداگانه)  سپس فایل را ذخیره کنید.

دستور دوم: در ترمینال دستور زیر را وارد کنید :

wget -i esme_balaee

wget شروع به گرفتن فایل‌ها به ترتیب میکند، در اینجا شما با i به wget فهماندید که باید آدرس برای دانلود را از فایل ذکر شده بگیرد.

صفحه وب، بدون فونت‌های ویندوزی :

و صفحه وب با فونت ویندوزی :

برای حل این مشکل یک راه‌حل خیلی آسان وجود دارد، پارتیشن ویندوزتان را باز کنید و به پوشه windows/fonts بروید، حال همه فونت‌ها با پسوند ttf را کپی کنید. (برای جدا کردن فونت‌ها با پسوند ttf و fon در همان پنجره ویندوز در قسمت search  بنویسید : ttf. ) حالا به پوشه خانگی (home folder) لینوکستان بروید و کلید ترکیبی ctrl+H را بزنید (این کار برای دیدن پوشه‌های مخفی است، پوشه‌های مخفی با یک نقطه در اولشان مشخص میشوند، مثلا meysam. )، در ادامه پوشه fonts. را باز کنید و اگر نبود پوشه‌ای با همین نام (fonts + نقطه اولش) ایجاد کنید و فونت‌ها را در آن بچسبانید (Paste). برای اتمام کار ترمینال را باز کنید و بنویسد fc-cache و اینتر، حالا از وبگردی خودتون لذت ببرید.

اما شاید شما اصلا فردی به نام ویندوز را نمی‌شناسید (سیستم‌تان خیلی سوسول است و با افراد ناباب نمی‌گردد )، در اینصورت از اینجا فونت tahoma را دانلود کنید و القصه به همان روش بالا (اکثر صفحات وب فارسی بر اساس این فونت طراحی میشوند).

اما بعد از تحقیقات الگوریتم این شد:

۱ – با سی‌دی لایو سیستم رو ریست کن و با مینت بیا بالا و ترمینال رو باز کن و تاز زمانی که به آخر نوشته نرسیدی انجام بده :

۲ – دستور sudo blkid رو وارد کن و شماره پارتیشن لینوکس رو یادداشت کن.(یه چیزی میشه مثل dev/sdxY ).

۳ – دستور sudo mount /dev/sdxY /mnt (که در اینجا x و Y از شماره ۲ بدست میاد).

۴ – دستور sudo grub-install –root-directory=/mnt/ /dev/sdx رو وارد کن (که در اینجا هم x از شماره ۲ بدست میاد).

۵ – دستور sudo reboot رو وارد کن.

۶ – بعد از ریست شدن کامپیوتر می بینید که گراب درست شد، حالا مینت رو انتخاب کنید و دوباره ترمینال رو باز کنید و دستور update-grub رو وارد کنید.

۷ – آخر نوشته ٪٪٪.

بر فرض اینکه شما تا به حال لینوکس را تجربه نکرده‌اید، ابتدا این متن از ویکی‌پدیا را بخوانید و این عکس را ببینید.

حتما متوجه شده‌اید که دنیای گنو/لینوکس با دنیای ویندوز تفاوت‌هایی دارد به اندازه معنی دو حرف آ و ب، تفاوتی به اندازه انتگرال آسمان و این تفاوت ممکن است شما را سردرگم کند. اما به این نکته هم باید توجه کرد که نیازی نیست شما همه‌ی توزیع های گنو/لینوکس را در چند روز اول تجربه کنید، شما شروع کنید، توزیع مورد علاقه‌تان پیدا خواهد شد.

اما برای پیدا کردن توزیع برای شروع به جز پرس و جو از دوستان یک راه آسان‌تر هم وجود دارد، وارد این سایت شوید و به سوالاتی که از شما پرسیده میشود پاسخ دهید تا توزیع مناسب برای شما به همراه ادرس سایت توزیع نمایش داده شود. نکته قابل ذکر این است که سایت در حال بروزرسانی میباشد و برای دسترسی به این تست شما به این صفحه راهنمایی خواهید شد. گذارندن این تست وقت زیادی را از شما نخواهد گرفت و به اینترنت پرسرعت هم نیازی ندارید!

پانوشت: این سایت هنوز به فارسی ترجمه نشده است، ولی امکان ترجمه آن مهیاست، اگر فکر می‌کنید می‌توانید در فارسی سازی آن کمک کنید به translation@zegeniestudios.net ایمیل بدهید و موضوع را با مدیر سایت در میان بگذارید.

شما یک نسخه اسکریپتی که میخواهید استفاده کنید را دانلود می کنی، به هاست انتقال می‌دهید، آنرا نصب می‌کنید و تمام!

اما تازه در اینجا قضیه شروع شده است!، شما به راحتی با دست خودتان شاهد هک کردن سایت یا وبلاگ خودتان خواهید بود .

برای شروع اجازه دهید کمی در مورد اجازه‌ها در لینوکس توضیح دهم، البته این اطلاعات مطمئنا ناقص است و اگر دوستی مایل بود میتواند کامل ترش کند.

لینوکس یک سیستم‌عامل طراحی شده از پایه برای چند کاربر است، در یک سیستم که چند کاربر با هم در ارتباط خواهند بود، امنیت اطلاعات کاربران یکی از مهم‌ترین نکات استفاده از آن سیستم را تشکیل میدهد. در این شرایط دسترسی تنها باید به کاربری داده شود که باید به آن داده دسترسی داشته باشد و دسترسی سایرین دلیلی ندارد  و از آنجایی که لینوکس اساسا برای یک سرور مناسب‌ترین انتخاب است، این نکته اهمیت بیشتری پیدا خواهد کرد.

ابتدا اجازه دهید ساختمان Permission در فایل‌ها را با هم بررسی کنیم، هر Permission از سه جز ساخته شده است، کاربران (users)، گروهها (Groups) و دیگران (Other یا World). در این ساختار هر کاربر حداقل عضو یک گروه هست.

بروی هر فایل نیز سه عمل را میتوان انجام داد: خواندن (Read)، نوشتن (Write) و اجرا کردن (Execute). به راحتی طبق شکل مقابل (نمایی از پنجره تعیین پرمیشن در CPanel) میتوان برای هر فایل تصمیم گیری کرد که چطور و دارای چه اجازه‌ای باشد.

برای هر یک از اعمال بالا یک عدد در نظر گرفته شده است و با جمع این اعداد با هم یک عدد کلی برای هر جز ساخته میشود. برای Read ارزشی معادل با چهار، برای Write ارزشی معادل با دو و برای Execute ارزشی معادل با یک را در نظر می‌گیریم. برای هر یک حرف معادل برای بیان انتخاب شده است: r برای Read و w برای Write و x برای Execute، از – هم هنگامی استفاده میشود که پرمیشنی برای حرف معادل استفاده نشده باشد (معادل صفر).

فرض کنید حالا شما یک فایل برای users می‌خواهید دارای اجازه‌ای باشد که فقط قابل خواندن و نوشتن باشد، طبق بالا خواندن ارزشی معادل ۴ داشت، نوشتن ارزشی معادل ۲ و چون اجرایی بودن مطرح نشده بود پس ارزش ۰ را برای آن در نظر می‌گیریم، از جمع این اعداد عدد ۶ بدست می‌آید. با همین روش اعداد مشابهی ساخته خواهند شد و همانطور که در شکل بالا معلوم است رقم دوم هر پرمیشن برای group و رقم سوم برای Other به کار میرود. یعنی پرمیشن ۷۵۵ برای user همه‌ی اجازه‌ها، برای Other اجازه‌ی خواندن و اجرا کردن و برای Other نیز اجازه‌ی خواندن و اجرایی بودن را صادر کرده است.

معمولا در سیستم‌عامل لینوکس از حروف برای نشان دادن این پرمیشن‌ها استفاده میشود، این حروف در نوشتن همان ترتیب بالا را حفظ می‌کنند، برای نوشتن یک پرمیشن برای هر جز (User & Group & Other) از یک عنوان سه حرفی استفاده میشود (معادل با همان اعداد) و از کنار هم گذاشتن این عنوان سه حرفی برای هر جز پرمیشن تشکیل خواهد شد، این صورت نوشتن به این شکل است :

$###%%%***

در این سبک، ### نمایندگی Users، %%% نمایندگی Groups و *** نمایندگی Others را بر عهده خواهند داشت، $ نیز نماینده نوع فایل است که خود دارای انواع مختلفی است، سه نوع مشهور عبارتند از : - به عنوان یک فایل واقعی (فرض کنید عکس، فایل فشرده، فایل نصب یک برنامه و …)، d برای یک پوشه، l برای یک پیوند یا لینک. در نوشتن به سبک بالا برای هر جز به مانند ساختار عددی ابتدا اجازه‌ی خواندن سپس نوشتن و در آخر اجازه‌ی اجرایی بودن می‌آید. مثلا برای همان اجازه‌ی خواندن و نوشتن که در بالا ذکر شد، چون اجازه‌ی خواندن وجود دارد پس r  و چون اجازه‌ی نوشتن وجود دارد پس w و چون اجازه‌ی اجرایی بودن وجود ندارد پس – که حاصل خواهد شد:

rw-

در لینوکس برای فهمیدن اجازه‌ی فایل‌های موجود در یک پوشه معمولا از دستور ls -l استفاده میشود، برای جا افتادن کامل این موضوع یک دستور را با هم بررسی کنیم:

lrwx-wxr-x  1 meysam admin      15 2004-01-01 04:35 libz.so.1 -> libz.so.1.2.3.3

lrwx-wxr-x :

• l : نشان‌دهنده این نکته است که این یک لینک به یک فایل است.
• rwx : برای users اجازه خواندن (۴)، نوشتن (۲) و اجرایی بودن (۱) صادر شده است = معادل ۷ .
• wx- : برای Gropus اجازه‌ی نوشتن (۲) و اجرایی بودن (۱) صادر شده است = معادل ۳ .
• r-x : برای Others اجازه‌ی خواندن (۴) و اجرایی بودن (۱) صادر شده است = معادل ۵ .

در اینجا اجازه فایل معادل ۷۳۵ خواهد بود. برای این فایل کاربر meysam و گروه admin را در مشخصات خود دارد.

ادامه دارد …

شما با فایرفاکس و مرورگر بهینه‌شده‌اش Swiftfox قبلا آشنا شده‌اید، اما Galeon یک مرورگر بر پایه موزیلاست با شعار An Advanced Browser for Gnome .

این مرورگر در بازکردن صفحات به مانند MaxThon در نوار وضعیت خود، سرعت، تعداد فایل دانلودی و زمان باقیمانده را نشان میدهد، از قابلیت بازکردن چند تب در یک پنجره پشتیبانی میکند، این قابلیت را دارد که بدون باز کردن مجدد یک صفحه، تب را از پنجره فعلی به یک پنجره جدید انتقال دهد، سرعت بسیار بالا و مصرف رم پایین‌تری نسبت به فایرفاکس دارد.

در کنار همه این موارد، Galeon از افزونه‌ها به مانند فایرفاکس پشتیبانی نمیکند و شاید این بزرگترین ضعف این مرورگر  باشد.

اگر از فایرفاکس خسته‌ شده‌اید و یا میخواهید یک مرورگر جدید را تجربه کنید من Galeon را به شما پیشنهاد میکنم.

نصب در توزیع‌های مبتنی بر دبیان : sudo apt-get install galeon

صفحه اصلی نرم‌افزار : http://galeon.sourceforge.net

صفحه دانلود نرم‌افزار : http://galeon.sourceforge.net/Main/Download

من netbeans رو قبلا در ویندوز تجربه کرده بودم، محیطی پیشرفته، با کارایی بسیار بالا، آماده برای برنامه نویسی موبایل، اما یکی از مشکلاتی که این IDE دارد، سنگینی آن در کامپیوترهای با پردازنده قدیمی است، در لینوکس هم من نستونستم که شبیه‌ساز موبایل (WTK) رو روی netbeans سوار کنم (من از netbeans موجود در منابع استفاده کردم).

این خود دلیلی شد که من از eclipse استفاده کنم. eclipse که محیط توسعه خود برای موبایل را با نام Plusar عرضه کرده است در تشریح این نرم‌افزار می‌گوید :

Pulsar is a tools integration platform for the mobile developer. It make it easy to get the tools and handset SDKs you need for developing mobile applications.

این‌ نرم‌افزار دارای یک محیط کاربری بسیار سریع، ساده و در عین حال کارآمد است، به راحتی میتوان در آن برنامه نوشت و عیب‌یابی کرد، خلاصه هر چه که یک برنامه‌نویس موبایل میخواهد در خود دارد (قضیه هر چه خوبان همه دارند …).

برای استفاده از Plusar در لینوکس ابتدا از اینجا آنرا دانلود کنید و سپس  WTK موردنیاز را از اینجا (با تشکر از Armageddon بابت آپلود).

بعد از خارج کردن برنامه از حالت فشرده به آن دسترسی اجرایی بدهید :

chmod +x eclipse

wtk رو از حالت فشرده خارج کنید و در یک پوشه بریزید (مثلا در پوشه wtk واقع در home). حالا با کلیک بروی eclipse اونو اجرا کنید، در اولین اجرا شما باید wtk رو به اون معرفی کنید، برای اینکار از منوی Windows گزینه Perferences رو انتخاب کنید و از اونجا Java ME و از زیر منوی اون گزینه Device Managment، حالا در صفحه باز شده دکمه Import رو فشار بدین و آدرس پوشه WTK رو بهش بدین، Eclipse خودش براتون پیداش میکنه .